“Sometime when you sacrifice something precious, you’re not really losing it. You’re just passing it on to someone else.”

–       Mitch Albom ‘The Five People You Meet in Heaven’

Saya telah menulis lama dahulu di blog ini bahawa saya menipu diri saya jika saya mengatakan saya gembira di Kelantan. Masalah saya d bermula dari hari pertama saya menjejakkan kaki di Perbadanan Menteri Besar Kelantan lagi.

Perkara pertama yang dimaklumkan kepada saya oleh pengurusan PMBK pada pagi pertama saya di situ ialah usaha-usaha sedang dijalankan supaya saya mendapat ruang kerja di luar bangunan PMBK supaya saya tidak diganggu oleh menantu Tuan Guru.

Pada bulan March 2008, selepas pilihanraya umum, COO PMBK meminta saya mengosongkan pejabat saya di PMBK untuk memberi ruang bilik pejabat itu kepada seorang pegawai baru.

Setahun kemudian, saya tidak lagi dijemput menyertai mesyuarat pengurusan PMBK.

Pada 14 Oktober 2009, saya telah diusir daripada bangunan PMBK oleh 2 pegawai PMBK yang bertindak diatas arahan CEO, ketika saya menghadiri sessi dialog di situ.

Bila pihak media menanyakan samada saya sedia mendedahkan penyelewengan di dalam PMBK, jawapan saya ialah, “sekiranya pihak berkuasa memanggil saya, seperti penjawat jawatan awam, bekas penjawat jawatan awam dan juga warga negara Malaysia yang lain, adalah menjadi tanggungjawab memberi kerjasama.”

Saya juga berkata adalah satu amalan yang tidak sihat bila pihak perbadanan seolah mengambil langkah yang menekan kakitangan bila ada laporan SPRM dibuat (jika ada dan jika benar dibuat oleh kakitangan).